SlaapkamerActivisme

Het is moeilijk om open te zijn over dingen wanneer het emotioneel gezien niet goed gaat. Het is niet zo zeer de vooroordelen die bestaan rondom psychische problematiek, wat een probleem is maar ik laat mij er niet door tegen houden. Het is iets anders. Praten maakt dingen realistischer. Ik ben ook iemand die dingen graag wil vertellen, maar er niet over wil praten tenzij het is met mensen die exact weten wat ik bedoel. Empathische reacties als sorry, beterschap, etc zijn reacties waar ik vaak ook gewoon niet weet wat ik er mee moet doen. Dus ik probeer en ik stop. Probeer en stop weer. Probeer en stop. Waardoor het lijkt alsof ik alleen maar kleine kutproblemen heb en niet continue bezig ben met hetzelfde.  En misschien is het eigenlijk wel ook de vooroordelen ook over mentale problemen bij mensen met chronische aandoeningen. Hoe snel zeggen ze bij ons wel niet dat dingen tussen de oren zitten wanneer dingen ergens anders in het lichaam plaats vinden? En hoe snel noemen ze de maat...

Vandaag luiden we terecht het klimaatalarm. De wereld is in problemen en we moeten hier wat aan doen. Niet alleen op persoonlijk niveau maar vooral op bedrijfs niveau en politiek niveau, want onze huidige politieke beleid rondom klimaat faalt. Er is geen bereidwilligheid om wat te doen en het bedrijf weegt zwaarder dan de mens. Het is 1 van de redenen waarom ik Bij1 stem. Het klimaatalarm zelf focust zich op dit politiek beleid en politiek niveau en op de grootschalige vervuiling op bedrijfsniveau. Keer op keer wordt er gekozen voor bedrijven en niet de mensen, omdat het centrum van kapitalisme het bedrijf en niet de mens is. Dit is een cyclus wat doorbroken moet worden, bedrijven worden niet verantwoordelijk gehouden voor wat zij doen. Politiek probeert te focussen op het individu, maar de realiteit is dat bedrijven verantwoordelijkheid zijn voor het overgrote deel van de vervuiling en onze persoonlijke aandeel klein is. Betekend dat dat we persoonlijk niets moeten doen? Absoluut niet...

Er komt een “vrouw” bij de dokter. “Haar” handen doen zeer. Ze zijn gewoon dik en oud zegt de dokter. “Ze” is 36. Jaren later blijkt het artrose te zijn. Er komt een “vrouw” bij de dokter voor allergieën. “Ze” is niet allergisch maar het komt omdat “ze” dik is en bedlegerig door haar handicap. Jaren later, veel anafylactische reacties verder wordt “ze” gediagnosticeerd met grote hoeveelheid allergieën en bevestigd dat “ze” potentieel MCAS heeft. Er komt een “vrouw” bij de dokter en “haar” wordt verteld keer op keer op keer op keer op keer dat het tussen de oren zit en fysiek niets er is tot na veel aandringen de testen anders zeggen. Er komt een “vrouw” bij de dokter en “ze” wordt niet serieus genomen dus komt “ze” steeds minder bij de dokter en beland “ze” in het ziekenhuis. Wanneer je identiteit meerdere marginalisaties ken kunnen onderdelen van jouw identiteit als persoon andere onderdelen in de weg zitten.Dit is vooral wanneer je in situaties komt waarin je gediscrimineerd kan wor...

Dit is een bewerkte en beter leesbare versie van mijn eerdere tweetdraad op Slaapkameractivist.    Ok #GeenDorHout , daar gaan we. We werken herstel.nl/het-plan door boven naar beneden en ik ga de punten benoemen zodra ik ze tegenkom, kan zijn dat ze voor sommigen met oplossingen komen later bij de meer uitleg. @EenVandaag en andere nieuws die dit plaatsten lezen julie mee? Het Plan - Herstel NL https://herstel.nl/het-plan   Hun plan bevat: Kwetsbaren beschermen (alsof we onszelf al niet beschermen, veilige zones inrichten (hoe ga je dat doen wanneer iedereen daar in kan), per 1 maart weer open (dus binnen een week of alle risicogroepen in kampen), de zorg slimmer laten werken (alsof economen dat beter weten dan zorgmedewerkers zelf), Meer...

Wanneer je chronisch ziek en/of gehandicapt ben (Ik gebruik de term gehandicapt voor mijzelf en anderen preferen chronisch ziek) is covid tijd al erg moeilijk. Je bent mogelijk risicogroep, hetzij dat de effecten dodelijk zijn voor je of dat covid lange termijn schade kan aanrichten. Misschien ben je in isolatie. Je krijgt mogelijk minder of anders zorg, minder of anders medische hulp, minder of anders psychische hulp. Toch staat de medische molen voor velen van ons niet stil, gehandicapt zijn gaat door. Je ontvangt nog steeds onderzoeken wanneer er een nood voor is (al zullen minder belangrijke onderzoeken wegvallen) en dat betekend ook dat nieuwe diagnoses ontvangen erbij hoort.  Dat was voor mij ook zo het geval. Een paar maanden voor Covid in Nederland was, is mij verteld door familie dat het mogelijk is dat ik Cowden syndroom heb. Cowden syndroom is een autosomaal dominante  (50% kans dat je het heb) erfelijke gen afwijking op het PTEN gen. Het is vrij zeldzaam, ongeveer ...

   Al meerdere dagen kijken we toe hoe Nederland op de kop staat omdat we gewelddadig laten zien dat een te grote groep Nederlanders niet kan omgaan met zelfs maar de kleinste deuk in hun privilege. Ondernemers lopen nog meer schade op (Dezelfde ondernemers die als wapens werden gebruikt tegen risicogroepen om ons te vertellen dat we doos moesten omdat de ondernemers teveel last hadden van de maatregelen die voor ons waren volgens hen), en inmiddels lijkt de politie het niet problemeatisch en zelfs prima te vinden samen te werken met wat gewoon knokploegen zijn alsof dat de dingen op gaat lossen of uberhaupt humaan en legaal te noemen is.  En al meerdere dagen is het de gesprek van de dag op social media. Maar zoals ik al in mijn tweets aangaf. We praten niet genoeg over het wat hier nu gebeurt en gebruiken zelf ook dit discrimerende systeem om met scheldwoorden wat hier gebeurt te veroordelen. Validisme. We zijn er zo aangewend dat teveel van jullie het niet meer zien. V...

 Vandaag begonnen met vakantie. Barend heeft een paar weken vrij en ik heb ook besloten vrij te nemen van mn activisme oa. Ik wist dat ik gestresst had maar ik was niet voorbereid helemaal op hoe gestresst ik was. Maar op de eerste dag is het al duidelijk hoe nodig ik het heb om te ontspannen. Ik pakte een boek op en voor het eerst sinds een lange tijd kon ik een lange lees sessie houden. Mijn huid vibreerde met hoe blij ik er van was. Helemaal ontspannen kan ik nog niet merk ik nog. Maar het was een start. Een nodige start want ik geloof niet dat ik de rust heb gehad voor dingen sinds de covid pandemie startte. De barage of validisme en haat richting risicogroepen was constant, bam bam bam elke dag weer. Elke keer weer werden we achtergelaten. Genegeerd, vergeten, beschuldigd. Elke dag weer die nonsens totdat ik elke dag wakker werd met een intense haat richting de mensheid. Ik ben nog nooit zo pessimistisch, zo zonder hoop geweest. De validisme die ik ervaarde is nog nooit zo int...