SlaapkamerActivisme

 Goededag en happy pride mensen! Sommige mensen die deze blog lezen zullen mij niet perse op Twitter volgen, en voor hen: Hoi Ik ben Jacquie, Ik heb een niet binary gender, en ik gebruik hen/hun pronouns. Sommigen die eerdere blogposts hebben gelezen en mij op Twitter volgen weten dit al wel. Al praat ik regelmatig over mijn genderidentiteit, de emotionele aspecten ervan is niet iets waar ik heel vaak openlijk over praat. Althans niet de diepe dingen. Ik ben online openlijk nonbinary, ik praat over transfobie of over mijn intersecties hoe het effect heeft op elkaar, maar weinig tot niet over: Wat ervaar ik nu? Identificeer ik op specifieke manieren? Ben ik nog zoekende, of secuur in mijn identiteit? Ervaar ik dysforie? Wil ik een genderpsycholoog bezoeken? Etc etc etc. Het zijn dat soort vragen die dieper ingaan op wie ik nu echt ben en wat ik ervaar en het is niet het soort ding waar ik goed in ben om eerlijk te zijn. Maar ik denk dat het ook wel eens kan helpen om te horen hoe en...

Ik hoop dat deze blog zo duidelijk gaat zijn als ik het bedoel want ik ben boos en ook moe. Ik ga mijn best doen en de tijd nemen om er over te praten want ik denk dat we weer eens een gesprek moeten hebben over dat we medisch vetfobie gewoon niet acceptabel moeten vinden. En dat doen we nu wel onder de noemer: Dan had je maar niet dik moeten wezen. Dat gezegd merk ik dat mij dit persoonlijk zoveel raakt dat ook dat het bemoeilijkt uit mijn woorden te komen, en mij enigszins vooral paniekaanvallen geeft. Het is niet niets om te weten dat de medische vetfobie weer mij in gevaar brengt. Want het is niet mijn eerste verhaal, lees mijn blog: Er komt een "vrouw" bij de dokter, en Fatshaming en medici. Goed we gaan beginnen. Ik struggle al een lange tijd met allerlei nieuwe symptomen ongerelateerd aan wat ik al heb. Al ongeveer 2 jaar en langzaam neemt dingen toe. Ik prik dus regelmatig bloed om geen antwoorden te krijgen. Vorig jaar echter bleek mijn Gamma Gt leverwaarden te hoog ...

  May is for M.E. Het is weer Mei. Me Awareness Month is aangebroken. Sommigen van jullie weten dat dit een van de aandoeningen is die ik heb en erg sterk aan de voorgrond staat van de aandoeningen die mij beperken in mijn doen en laten. Anderen misschien niet. Ik kan jullie niet de schuld geven daarvan, het laatste jaar is vooral geweest voor mij voor disability justice en awareness, en risicogroep bescherming en de persoonlijke aspecten zijn ondergesneeuwd.  Maar goed Ik heb dus ME. Ik ga in deze blog niet uitleggen wat het is, want er zijn zoveel blogs over maar globaal kan ik wel vertellen wat het voor mij betekend.  Elke dag ben ik uitgeput. De uitputting verschild van ik kan niets, tot er komt veel uit mijn handen omdat ik zo moe ben dat ik adrenaline energie aanmaak (en daar ga ik later spijt van krijgen) maar ik ben nooit niet moe. Daarnaast voel ik mij ook altijd ziek, heb een grote hoeveelheid verschillende lichamelijke klachten en heb ik veel sensorische proble...

Het is moeilijk om open te zijn over dingen wanneer het emotioneel gezien niet goed gaat. Het is niet zo zeer de vooroordelen die bestaan rondom psychische problematiek, wat een probleem is maar ik laat mij er niet door tegen houden. Het is iets anders. Praten maakt dingen realistischer. Ik ben ook iemand die dingen graag wil vertellen, maar er niet over wil praten tenzij het is met mensen die exact weten wat ik bedoel. Empathische reacties als sorry, beterschap, etc zijn reacties waar ik vaak ook gewoon niet weet wat ik er mee moet doen. Dus ik probeer en ik stop. Probeer en stop weer. Probeer en stop. Waardoor het lijkt alsof ik alleen maar kleine kutproblemen heb en niet continue bezig ben met hetzelfde.  En misschien is het eigenlijk wel ook de vooroordelen ook over mentale problemen bij mensen met chronische aandoeningen. Hoe snel zeggen ze bij ons wel niet dat dingen tussen de oren zitten wanneer dingen ergens anders in het lichaam plaats vinden? En hoe snel noemen ze de maat...

Vandaag luiden we terecht het klimaatalarm. De wereld is in problemen en we moeten hier wat aan doen. Niet alleen op persoonlijk niveau maar vooral op bedrijfs niveau en politiek niveau, want onze huidige politieke beleid rondom klimaat faalt. Er is geen bereidwilligheid om wat te doen en het bedrijf weegt zwaarder dan de mens. Het is 1 van de redenen waarom ik Bij1 stem. Het klimaatalarm zelf focust zich op dit politiek beleid en politiek niveau en op de grootschalige vervuiling op bedrijfsniveau. Keer op keer wordt er gekozen voor bedrijven en niet de mensen, omdat het centrum van kapitalisme het bedrijf en niet de mens is. Dit is een cyclus wat doorbroken moet worden, bedrijven worden niet verantwoordelijk gehouden voor wat zij doen. Politiek probeert te focussen op het individu, maar de realiteit is dat bedrijven verantwoordelijkheid zijn voor het overgrote deel van de vervuiling en onze persoonlijke aandeel klein is. Betekend dat dat we persoonlijk niets moeten doen? Absoluut niet...

Er komt een “vrouw” bij de dokter. “Haar” handen doen zeer. Ze zijn gewoon dik en oud zegt de dokter. “Ze” is 36. Jaren later blijkt het artrose te zijn. Er komt een “vrouw” bij de dokter voor allergieën. “Ze” is niet allergisch maar het komt omdat “ze” dik is en bedlegerig door haar handicap. Jaren later, veel anafylactische reacties verder wordt “ze” gediagnosticeerd met grote hoeveelheid allergieën en bevestigd dat “ze” potentieel MCAS heeft. Er komt een “vrouw” bij de dokter en “haar” wordt verteld keer op keer op keer op keer op keer dat het tussen de oren zit en fysiek niets er is tot na veel aandringen de testen anders zeggen. Er komt een “vrouw” bij de dokter en “ze” wordt niet serieus genomen dus komt “ze” steeds minder bij de dokter en beland “ze” in het ziekenhuis. Wanneer je identiteit meerdere marginalisaties ken kunnen onderdelen van jouw identiteit als persoon andere onderdelen in de weg zitten.Dit is vooral wanneer je in situaties komt waarin je gediscrimineerd kan wor...

Dit is een bewerkte en beter leesbare versie van mijn eerdere tweetdraad op Slaapkameractivist.    Ok #GeenDorHout , daar gaan we. We werken herstel.nl/het-plan door boven naar beneden en ik ga de punten benoemen zodra ik ze tegenkom, kan zijn dat ze voor sommigen met oplossingen komen later bij de meer uitleg. @EenVandaag en andere nieuws die dit plaatsten lezen julie mee? Het Plan - Herstel NL https://herstel.nl/het-plan   Hun plan bevat: Kwetsbaren beschermen (alsof we onszelf al niet beschermen, veilige zones inrichten (hoe ga je dat doen wanneer iedereen daar in kan), per 1 maart weer open (dus binnen een week of alle risicogroepen in kampen), de zorg slimmer laten werken (alsof economen dat beter weten dan zorgmedewerkers zelf), Meer...